Blog van Levenskunst

Dit blog is een maandelijkse rubriek, waarin wij de actualiteit bespreken tegen het licht van het werk van Levenskunst.


De cirkel van acceptatie

stamp 1966698 960 720We leven in een tijd waarin ‘we het niet meer pikken’. Als onze nazaten later de eerste decennia van deze eeuw zouden moeten beschrijven, zou het me niet verbazen als zij dat zouden doen in termen van boosheid, frustratie, onrecht, vechten – en vluchten – eisen en schelden. En hielp het? Meestal niet. Stel, je bent per abuis terecht gekomen in drijfzand. Je maakt uit angst driftige bewegingen met armen en benen om ‘boven’ te blijven. Het effect is echter dat je steeds dieper wegzakt. Het lijkt wel of het zand aan je zuigt. Moegestreden moet je wel stoppen met vechten. Zodra je niet meer beweegt merk je dat je vanzelf langzaam naar boven wordt getild. Je komt als het ware bovendrijven. Dat wordt kinderen in de zwemles ook bijgebracht: je kunt wel een tijd watertrappen, maar dan raak je uitgeput. Rustig op je rug drijvend houd je het veel langer vol en het maakt de kans op redding vele maken groter. Zo drijvend kun je ook heel rustig met de stroom meegaan. Verderop zal je zeer waarschijnlijk wel ergens tegen de wal stuiten en uit het bruisende water op de kant kunnen klimmen. Metaforen, wijze raad of niet, zodra er een kink in de kabel komt in ons leven – of meerdere tegelijk – blijken wij volslagen doof en blind te zijn. Of we hangen ze snel verongelijkt en gelijkhebberig aan de wilgen onder het motto: Voor deze situatie gaat die vlieger niet op.

19-06-2018
 

Hoed je voor de slachtofferindustrie

liever de dader spreukOoit krantenkoppen gelezen zoals ‘Nieuw medicijn tegen slachtofferitis onbetaalbaar’? Of ‘Recent bouwbesluit: Klaagmuur verplichte milieumaatregel per 2020’? Of, vrij naar een uit 1999 daterend artikel van schrijver Ian Buruma ‘Veel concurrentie op Olympische Spelen van het lijden’? Waarschijnlijk niet, maar die koppen zouden wel de aandacht trekken in een tijd waarin wij worden ‘doodgegooid’ met zoveel slachtoffergroeperingen dat ze niet eens meer opvallen en we steeds meer de overtreffende trap zijn gaan zoeken. Je kunt zo langzamerhand geen aspect van het leven op aarde meer noemen waarvan niet wordt gemeld dat er een belangengroep is opgestaan. Die komt op voor het onrecht dat is aangedaan, in het recente of zeer verre verleden, en nu eindelijk eens erkenning verdient. We kunnen niet ontkennen dat het onderwerp dader-versus-slachtoffer de laatste decennia behoorlijk uit de verf is gekomen. Arm slachtoffer van Rijk. Zwart idem van Wit. Burger gepiepeld door de Overheid. West geïnfiltreerd door Oost. Zuid uitgebuit door Noord. Vrouw onderdrukt door Man. Dier ten prooi aan de Mens. Ratio ondergesneeuwd door onderbuikgevoel. En zo kunnen we nog wel even doorgaan in ons gepolariseerde landschap. Natuurlijk moet onrecht worden rechtgezet en daarna verwerkt en losgelaten. Ook dat valt te lezen. Maar doen we dat ook? Als ik nu de kop zou bedenken: Mens slachtoffer van de Schepping’? Als dat waar is, wat dan …?

22-05-2018
 

De kwetsbaarheidsparadox

tegel tegen de stroom ingaan tegen de stroom ingaaHeb je laatst die uitzending gezien van Mindf*ck over een panel in een winkelgebied waaraan de vraag werd gesteld welke twee van de vier getoonde tekens even groot waren? Drie panelleden zaten in het complot, de vierde werd uit het winkelend publiek geplukt. De samenzweerders gaven alle drie hetzelfde, maar foute, antwoord. De nietsvermoedende vierde sloot zich daar – soms schoorvoetend – bij aan. En dat terwijl de conclusie toch overduidelijk te zien was. Wat toonde deze scene nu aan? Dat we aan onszelf gaan twijfelen wanneer de groep een bepaalde keuze maakt. En ook dat we er zo mogelijk alles aan doen om maar niet alleen te staan in wat voor ons waar is. Sterker nog: we zien zo niet eens meer wat er werkelijk aan de hand is. De angst regeert om raar aangekeken te worden, om een dwarsligger gevonden te worden, om uit de groep te worden gezet, kortom, om de ‘knusse’ koestering van de groep te moeten missen. Als dit jou ook wel eens is overkomen, dan weet je vast wel dat de neiging je aan te passen op de loer lag en niet zelden de doorslag gaf. En hoe voelde dat achteraf? Durfde je ook de conclusie te trekken dat je jezelf weer eens had uitgeleverd aan het collectief? Dat je er een meester in geworden was jezelf te mindf*cken?

26-04-2018
 

Waarom? Daarom!

scheldenIn de huidige tijdgeest, waarin schijnbaar alles te pas en te onpas mag worden geroepen wat er maar in je opkomt, is de betekenis van het recht op ‘vrijheid van meningsuiting’ gedevalueerd tot een plicht om ‘de boel eens en voor altijd flink op te schudden’. Kortom: Wij toeteren er op los wanneer iets ons niet bevalt. Dat gaat meestal niet gepaard met kennis van zaken. Nee, het zijn louter flarden van ongenoegen, emotionele uitbarstingen en hang naar het verleden. Wie maakt ons wat? Kritiek op maatschappelijke omstandigheden geeft tegenwoordig aanleiding tot beledigen, kwetsen, herrie en laster. Eerst maar eens even een stevige mening ventileren, de scherven zoeken we later wel uit. Lekker hardop zeggen wat anderen niet durven. Ik mag toch zeggen wat ik vind? Dat deze houding leidt tot polarisatie, des te beter! Eindelijk duidelijkheid! Alles moet toch kunnen? We leven in een vrije wereld, toch? Taboes zijn er om te worden doorbroken. Daarom staat het ons vrij letterlijk met de billen bloot te gaan bij de Machu Picchu. Als miskenden aandacht opeisen via de media, van je hart geen moordkuil maken. Als die BN-ers het doen, dan kunnen wij dat toch zeker ook? Grenzen? Hoezo? Nuance? De aanval is toch de beste verdediging?

22-03-2018
 

Hoe gaat het met mij?

onthaasten bij burn out
Sta je er wel eens bij stil hoe het met je gaat? Rare vraag, he? We zijn gewend om die vraag aan anderen te stellen. Soms luisteren we naar het antwoord, soms nemen we niet eens die moeite en gaan er weer snel vandoor. Want druk, druk, druk, geen tijd voor een gesprek. De ander in verwarring achterlatend en jij zelfgenoegzaam omdat je je even van je sociale kant hebt laten zien. Ligt het aan het feit dat we op dat moment niet zo open staan voor een minder plezierige boodschap, of gunnen wij ons de tijd niet? Ik vrees beide. Hoewel het een met het ander te maken heeft, wil ik het hier in het algemeen eens hebben over onze snelle manier van leven die zo’n tol eist dat we Europees kampioen burn-out dreigen te worden. Dit onderwerp is al eerder aan de orde gekomen, maar goed in de gaten houden wat je draagkracht is, is essentieel in het proces van bewustwording. Volgens het CBS (Centraal Bureau voor de Statistiek) heeft 10 procent van de Nederlandse beroepsbevolking inmiddels last van burn-outverschijnselen. Per jaar komen 9000 mensen als gevolg van stress en overbelasting in de WAO terecht. In bepaalde kringen lijkt burn-out zelfs een aanbeveling te zijn: dan tel je mee en word je gezien als onmisbaar. Burn-outers worden steeds jonger. Zij staan de hele dag ‘aan’. De burn-out-fase is voorbehouden aan de echte doorzetters. Eigenlijk een heel raar verhaal.

24-02-2018
 
Pagina 1 van 7
Back to top