Blog van Levenskunst

Dit blog is een maandelijkse rubriek, waarin wij de actualiteit bespreken tegen het licht van het werk van Levenskunst.


Waarom? Daarom!

scheldenIn de huidige tijdgeest, waarin schijnbaar alles te pas en te onpas mag worden geroepen wat er maar in je opkomt, is de betekenis van het recht op ‘vrijheid van meningsuiting’ gedevalueerd tot een plicht om ‘de boel eens en voor altijd flink op te schudden’. Kortom: Wij toeteren er op los wanneer iets ons niet bevalt. Dat gaat meestal niet gepaard met kennis van zaken. Nee, het zijn louter flarden van ongenoegen, emotionele uitbarstingen en hang naar het verleden. Wie maakt ons wat? Kritiek op maatschappelijke omstandigheden geeft tegenwoordig aanleiding tot beledigen, kwetsen, herrie en laster. Eerst maar eens even een stevige mening ventileren, de scherven zoeken we later wel uit. Lekker hardop zeggen wat anderen niet durven. Ik mag toch zeggen wat ik vind? Dat deze houding leidt tot polarisatie, des te beter! Eindelijk duidelijkheid! Alles moet toch kunnen? We leven in een vrije wereld, toch? Taboes zijn er om te worden doorbroken. Daarom staat het ons vrij letterlijk met de billen bloot te gaan bij de Machu Picchu. Als miskenden aandacht opeisen via de media, van je hart geen moordkuil maken. Als die BN-ers het doen, dan kunnen wij dat toch zeker ook? Grenzen? Hoezo? Nuance? De aanval is toch de beste verdediging?

22-03-2018
 

Hoe gaat het met mij?

onthaasten bij burn out
Sta je er wel eens bij stil hoe het met je gaat? Rare vraag, he? We zijn gewend om die vraag aan anderen te stellen. Soms luisteren we naar het antwoord, soms nemen we niet eens die moeite en gaan er weer snel vandoor. Want druk, druk, druk, geen tijd voor een gesprek. De ander in verwarring achterlatend en jij zelfgenoegzaam omdat je je even van je sociale kant hebt laten zien. Ligt het aan het feit dat we op dat moment niet zo open staan voor een minder plezierige boodschap, of gunnen wij ons de tijd niet? Ik vrees beide. Hoewel het een met het ander te maken heeft, wil ik het hier in het algemeen eens hebben over onze snelle manier van leven die zo’n tol eist dat we Europees kampioen burn-out dreigen te worden. Dit onderwerp is al eerder aan de orde gekomen, maar goed in de gaten houden wat je draagkracht is, is essentieel in het proces van bewustwording. Volgens het CBS (Centraal Bureau voor de Statistiek) heeft 10 procent van de Nederlandse beroepsbevolking inmiddels last van burn-outverschijnselen. Per jaar komen 9000 mensen als gevolg van stress en overbelasting in de WAO terecht. In bepaalde kringen lijkt burn-out zelfs een aanbeveling te zijn: dan tel je mee en word je gezien als onmisbaar. Burn-outers worden steeds jonger. Zij staan de hele dag ‘aan’. De burn-out-fase is voorbehouden aan de echte doorzetters. Eigenlijk een heel raar verhaal.

24-02-2018
 

Wakker worden!

haantje 2Nog goede voornemens geformuleerd voor 2018? Stonden er weer de bekende onderwerpen op het lijstje zoals meer bewegen, verstandiger eten en drinken, stoppen met roken, meer quality-time? En weet je eigenlijk nu al wat daar van terecht zal komen? En ook wat dan je reactie zal zijn? Bingo! Teleurstelling, zelf-veroordeling en het beruchte looser-gevoel. Waarom lukt het toch steeds niet? Nou, laat dan maar, we gaan gewoon over tot de orde van de dag. Lekkere binnenkomer in het nieuwe jaar, zeg! Genoeg! Volgend jaar doen we niet meer aan voornemens. We gooien het over een heel andere boeg. Eens kijken of er een nieuw appje te downloaden valt die ons leven een stukje gemakkelijker, dus aangenamer kan maken. Wat die technologie toch allemaal vermag! Geweldig, dat ons zoveel uit handen wordt genomen, gemak dient de mens. Hoeveel ‘vrienden’ heb ik inmiddels op Facebook? Hoeveel ‘likes’? Hoe kan ik mijzelf snel troosten voor deze zeperd?

18-01-2018
 

De waanzin van de angst

angstPersoonlijke opvattingen kunnen bedreigend zijn voor iemand met een andere opvatting. Niet zelden zijn beide ongenuanceerd en ongegrond. Wij hebben namelijk de neiging iedere fundamentele onzekerheid over ons bestaan af te dekken met overtuigingen die wij met hand en tand absoluut verklaren. Maar … achter elk heilig huisje schuilt angst. Zo kan het gebeuren dat wij in Europa op zijn minst ambivalent staan ten opzichte van andere, voor ons onwennige culturen die sinds een paar jaar met de huidige vluchtelingenstroom onze grenzen oversteken. Na vele eeuwen oorlog in de eigen achtertuin en confrontaties met een verscheidenheid aan Europese culturen zou je toch denken dat we daar inmiddels redelijk vertrouwd mee zijn geraakt. Maar nee hoor, we zien opnieuw een improductieve collectieve uiting van het simpele, eendimensionale platte vlak ‘angst leidt tot haat’. Angst werkt aanvankelijk als motor om ons verzet aan te wakkeren, mondt daarna uit in haat en wordt daarmee haar voedster. Angst voor het onbekende, en met name de onbekende ander, houdt ons opgesloten in onze breed gekoesterde, maar beruchte comfortzone. En dat terwijl er voor een vluchteling zoveel op het spel staat. Ik denk vaak: ‘Hoe zouden wij zelf reageren als naast ons de bommen vielen? Zouden wij lijdzaam wachten tot de dood ons zou inhalen? Natuurlijk niet. Wij zouden het op een lopen zetten en niet weten waar wij het moesten zoeken.

18-12-2017
 

Oorverdovende stilte

stilteStilte. De een snakt ernaar, de ander vindt haar onverdraaglijk. De omgevingsherrie, het gekakel in ons hoofd. Het is nooit meer stil in ons en om ons heen. Door de snelheid waarin wij leven zijn wij informatie- en geluidsslaven geworden. Het rumoer om ons heen neemt toe: het verkeer, de luchtvaart, de dreunende beat in winkels, de TV die bij veel mensen de hele dag aan staat. In de NCRV documentaire ‘In persuit of silence’ van april dit jaar stelt de WHO dat ‘… geluidshinder na luchtverontreiniging een tweede plaats bezet qua bedreiging voor onze gezondheid’. Het is aangetoond dat omgevingsherrie in de gezondheidszorg het percentage fouten vergroot. Het menselijk oor is ingesteld op ongeveer 70 decibel. In New Yorkse restaurants wordt vaak 90 dB gemeten; in de metro zelfs 107. Het zal in Nederland niet anders zijn. Veel stiltegebieden verdienen die naam niet meer. In Bombay, de meest lawaaiige stad in de wereld, werd tijdens een van de vele festivals de schreeuw van een 10 jarige die werd verkracht niet gehoord door al dat lawaai. We worden er ziek van en worden bijna uiteen getrokken door prikkels die van alle kanten op ons af komen. Wij lijden onder die fragmentatie maar zijn tegelijkertijd doodsbang voor de stilte.

28-11-2017
 
Pagina 1 van 6
Back to top